Popüler kültür salatasına limon sıkacak bir duruş arayışında, alemi satır aralarına sıkıştırmaya uğraşırken varlığını yitiren sancıya ekleme yapamama kahrı ile hatıra fotoğrafı ne denli uslu bir yaklaşım olacaksa; fiziğini saran patlayıcı nesneleri dahi korkutacak doğruluşu müjdeleyen tebessüm ile son nefese selam durabilmenin huşusu eşliğinde sırılsıklam bir uykuya uyanıyorum ki, mavide keşfettiğim kalıtımsal şakanın etkisini yalanlara satabileyim…
Küresel ısınma kabusuna yatmakta olan insanoğluna ayaklarını yerden kesecek bir sürpriz biriktirdim rüyalarımda ya, kıyamıyorum paylaşmaya son nefes sırrımı…
Saklanalım ne olur!
Görmesin hiçbir neşe kaynağı ayak izimizi
ki gerçekle aramıza köşe gönderleri girmesin.
Alışmamalıyım!
Kül atıyorum umut tohumlarının yanı sıra
ki sıradanlığın dansında ritimleri tuttursun parmak uçlarım.
Gitme zamanı dimi?
Saklamaya çalışırken açığa çıkanlar ile
Gizlenmesi durumunda felaket anlamında sızı yayan uçurumlarım.
Böyle olacağını bilmiyor muydun ki?
Zaten zamanlamada hep sorun yaşadın
Zamansızlıkla da iyi ilişkilerin vardı
Bu halde nasıl oluyor da anormal dışavurumlar haricinde bir seçeneği gündemde tutabiliyorsun?
Sana sorduğum her soru kendime ettiğim zor küfürlerdir.
Kendime kızmıyorum
Kızamıyorum
Ama kendime bir şeyler diyesim de var
Ne olduğunu bilmiyorum…