Anlaşılmadıkça hazzım artıyor
ve fakat fikrim daralıyor.
Ellerimi bırakmalı artık umutlarım
Aksi takdirde yaşadığımı anlayamayacağım.
Yaşlandıkça bedenim
Hücrelerim ölüp dirildikçe benden içeri bir yerlerde
Bildikçe ateşim harlanır,
Bildikçe kahrım zamlanır,
Bildikçe zamanı
ölürüm anbean
Ve bildikçe doğarım
yeniden bedbahtlıkla...
Bilmek kadar ağrıtmıyor hiçbir zuhur beynimi
Savunma kalkanım zayıflıyor behemehâl
Esmergüzelim’e yazdıkça örtündü gerçek
Sûreti kime aitti beyâzında gecemin
Yazdıkça hazzım arttı
Yazdıkça anlatamadım
Daralan fikriyatımda kim bilir
Ne dimağlar araladım...
Hafızamı günahlarımla tazeliyorum
Sen beni sen bilemezsin, ben seni ben bildim
Anlatamadığım kadar eziliyorum şuur ile
Titreyerek hatırlıyorum kimliksizliğimi
Ve insanların anlayışsızlığı nispetinde
lisanıma sığınıyorum
Ağlıyorum, ağlıyorum, ağlıyorum
Ve anlıyorum
Sevaplarıma endeksli ümitsizliğimi...
Tam burada bırakmalı ellerimi umut
Daha çok daralmalı fikrim
Gözyaşlarım göremeyeceğin renkte
Daha çok daralmalı fikrim
Hiçbir toprağı fethedemem, bütün topraklar benimdir
Ben yeryüzü boyutunda kum zerresiyim
Daha çok daralmalı fikrim
ki daralmayla çemberini kıracağım özgürlüğümün...
Ve anlıyorum;
Hiçbir şey anlatamıyorum...